Gisteren was een dagje van relaxen zonder meer. We genoten van het uitzicht op de eindeloze zee. In de loop van de dag registreerden onze blikken nauwelijks een drietal schepen. Vannacht legde onze boot in La Gouletta aan om vervolgens koers te zetten naar Rades. De bemanningsleden laten ons lekker uitslapen. Ze hebben zelfs een laatste ontbijt voorzien. Gesterkt verlaten we het schip.
De douane, dat is een verhaal apart. Rades is een grote haven en de afstanden tussen de diverse hangaars is bijgevolg óók groot. We worden van de ene hangaar naar de andere gestuurd, steeds voor het ander documentje of stempeltje. Een mens zou er hoorndol van worden! Pas na vijf lange uren kunnen we de haven verlaten!
Gelukkig maakt het bezoek aan de Medina van Tunis veel goed. De mensen zijn er vriendelijk. We worden nauwelijks lastiggevallen. Eerlijk wezen: in dit deel van de Medina treffen we helemaal geen toeristen. Een stukje mango wordt aangeboden. Elders nodigen de ambachtslui ons uit om een kijkje te nemen in hun atelier. Zalige namiddag, puur relaxen.
Op naar La Goulette. We rijden de camper het strand op. Maken nog een avondwandeling en genieten van de sfeer.
Voor de derde dag op rij toeren we door Tunesië. De mensen zijn hartelijk. Onze camper blijft nooit onopgemerkt. Andere automobilisten toeteren en zwaaien uitgelaten. Menig voorbijganger houdt eventjes halt om te wuiven. Vermoedelijk zit het opschrift 'expeditie Afrika positief' daar toch wel voor iets tussen.
Vandaag zoeken we in Sousse zus Katrien op. Zij zal met ons de eerstvolgende tien dagen meereizen. De toeristische trekpleisters Medina en Ribat staan ook op onze planning, gevolgd door een korte stop in Monastir. Uiteindelijk stranden we in het onbekende Sayada. Na een overheerlijke vismaaltijd in het enige restaurantje dat Sayada rijk is, rijden we opnieuw lekker het strand op. We zijn schijnbaar niet de enigen die het strand tijdens het nachtelijk uur opzoeken. We slapen in op de tonen van mysterieuze gezangen (het heeft iets religieus) van een groep feestvierders. Dat ze feest vieren, is voor ons duidelijk: ze dansen, eten en zingen.
Tijdens onze picknick in Madhia spreekt een Tunesisch - Vlaams gezin ons aan. Ze brengen hier hun vakantie door en prompt volgt een uitnodiging om hen te vergezellen naar El Jem waar ze een huis hebben. Papa wil zo vlug mogelijk op pensioen en dan zou hij graag naar Tunesië terugkeren. Mama zal wel zien, of tenminste dat zegt ze. De twee mooie jonge dochters denken er duidelijk het hunne van. "Ik blijf in België.", zegt de oudste resoluut. "We hebben alles in België. Waar kan je meer van dromen? Tunesië, ja, mooi voor de vakantie, maar wonen?" "Ja, als je een relatie hebt en je woont hier. 't Is toch een totaal andere mentaliteit.", waagt Katrien. "Trek ik me niets van aan.", zegt mama duidelijk."Ik ga mijn eigen gang." Dochterlief bevestigt Katriens stelling: "Voilà, c'est ça." Papa laat het niet aan zijn hart komen. Hij is overduidelijk dol op zijn dochters. Hij probeert ons te overtuigen om hem nog deze avond te volgen naar zijn huis in El Jem. We beslissen om toch maar aan de zee te kamperen. Hij nodigt ons nogmaals uit om de volgende dag bij hem thuis langs te gaan.
'Beaux rèves', de camping heeft zijn naam niet gestolen! Hij maakt deel uit van een oase. Wandelen in Tozeur, de mooie gevels van de huizen bewonderen. Voor de vierde keer op rij is het ongelofelijk warm. Gelukkig mogen we uitpuffen: rustdag! En of het nodig is. De voorbije dagen waren gewoonweg niet te doen. Temperaturen en droge hete wind van om en bij de vijftig graden teisterden het ruwe landschap aan de rand van de Sahara. Prachtig, weliswaar, maar niet te doen! De mooie toeristische bordjes die we in het noorden aantroffen zijn hier verdwenen. Noodgedwongen moeten we telkens de weg vragen. Gevolg: jongens en ouderen verdringen zich om te gidsen. tot onze ergernis. Anderzijds, als je er eventjes bij stilstaat moet je toegeven dat ook deze mensen moeten overleven. De streek is ruw, landbouw héél beperkt, van industrie is er nauwelijks sprake. Zouden we niet op dezelfde manier reageren?
We steken de zoutvlakte over. Ik krijg een onzinnig idee: ik wil het zout aanraken! Tot mijn verbazing stopt Eric prompt. Ik huppel de greppel in, met Eric in mijn zog. Modderige schorren moet ik voorbij vooraleer ik de zoutschorren kan bereiken. "Zou ik er niet in wegzakken?", vraag ik me af. Dit zeggende stap ik door en . wordt mijn linkervoet doorheen het slijk gezogen. In paniek trek ik met een stevige ruk mijn been terug, verlies mijn evenwicht, val voorover en haal mijn been aan de harde zoutkristallen open. Pijnlijk. van zout in de wonde strooien gesproken. En toch krab ik een klein stukje zout af, proef even en besef dat het wel degelijk om zout gaat. Daar sta ik dan met twee modderklompen aan mijn voeten. Tien kilometer verderop staat er een uitkijkpost op de volledige zoutvlakte waar de toerist veilig en zonder risico het mooie landschap kan bekijken. Ik had geen zin om nog een stop te maken. Hoe zou dat toch komen?
In Tamezret houden we halt. Een wandeling voor valavond moet kunnen. De bewoners geven ons echter geen vrijheid. Ze dwingen ons om een bepaald parcours te volgen. We eindigen aan het museum van Mongi Bouras. Mongi verkocht zijn aandeel in een bedrijf in Tunis. Met dit geld kocht en restaureerde hij een woning in zijn geboortedorp. Dit Berberdorp is gelegen op een berg. De huizen tellen enkele kamers, uitgehakt uit de rotsen en zijn onderling met elkaar door middel van ondergrondse grotten en tunnels verbonden. Deze ondergrondse wereld diende om eventuele belagers van het dorp zolang mogelijk op te houden, zodat de bewoners veilig konden wegraken. Mongi wil met zijn museum het culturele erfgoed van zijn volk bewaren en meedelen aan elke geïnteresseerde voorbijganger. Zo helpt hij menig misverstand uit de weg. Het is een fabeltje dat meisjes hun toekomstige bruidegom nooit eerder zagen. Op bepaalde tijdstippen werd een samenkomst georganiseerd. Drie meisjes namen plaats aan een tafel. De gegadigde jongens mogen eventjes bij één van hen voor een gesprekje aanschuiven. Blijkt zij niet geïnteresseerd, dan laat ze een sluiertje voor de ogen vallen en weet de jongen hoe laat het is. Hij kan zijn kans bij de volgende wagen.
Meer weetjes zijn bij Mongi te rapen:
Contact: Mongi Bouras
Tamazret 6054
Tunesie
Telefoon: 00216 98567266
Het museum is altijd open, geen entreekaartje, donnatie vrijblijvend
Na een overnachting weliswaar in de camper in het troglodytiques dorp (een dorp volledig in de rotswanden uitgehouwen en praktisch onzichtbaar vanaf de weg) Beni Aïssa is Matmata een ontgoocheling. Beni Aïssa ademt authenticiteit uit. Matmata doet daarentegen kitscherig aan. De goedkope star war attributen mogen op er dan wel op scherm gesofistikeerd uitzien, in realiteit doen ze enkel afbreuk aan Matmata.
Touzane werd tweemaal verlaten, een eerste keer tijdens de Wereldoorlog II, een tweede en definitieve keer in de jaren '60 na de verwoesting door een zware regenval. We drinken er iets in het 'centre artisanal'. De uitbater neemt ons mee naar zijn huis, waar enkele dames een smakelijke maaltijd voor ons bereiden. We zijn vrij om te betalen wat we zelf willen. Daarna begeven de dames zich naar een weefgetouw. Handige vingers manipuleren de draden. Immers, het schietspoel ontbreekt.
Na een korte rustpauze in Medenine begeven we ons op pad naar Tataouine. Ver geraken we niet. De auto verliest druk en rijden mag je dan wel vergeten. Het is zondag. Geen enkele hulpdienst valt te bereiken. We zijn gestrand langs een drukke weg.
Maandag werden bijzonder snel geholpen. Om acht uur stonden Eric en ik klaar om naar de stad, zowat 15 km verderop, te liften. Katrien bleef op post, bij de auto, de gsm in aanslag. We kregen meteen een lift. De oude man snapte het probleem en bracht ons naar een tweetal garages waar hij het probleem uitlegde. De tweede garage liet er geen gras over groeien. Gewapend met een oude gereedschapbak trok de garagist met een jonge gast (die voor ons moest tolken) op pad. Nauwelijks een uurtje later was het probleem opgelost. Om 10 uur konden we opnieuw op stap.
Vandaag neemt Katrien van ons afscheid. De laatste dag brengen we door in El Marsa, aan zee. Het wordt een rustig dagje en toch steken de kriebels op. Katrien neemt de nachtbus naar Sousse, morgen steken wij de grens over naar Libië. Nog eventjes geduld. Katrien verjaart en trakteert ons op het avondmaal. We nemen voor de tweede maal afscheid. De eerste keer, een paar weken geleden, wisten we dat we mekaar nog zouden zien. Nu zitten we met de vraag: tot ziens en voor hoelang? Het doet een beetje vreemd aan. Tot ziens, Katrien, doe de groetjes aan iedereen die we graag zien! We zwaaien de bus uit en blijven met zijn tweetjes achter. Morgen, morgen begint een nieuw hoofdstuk..
Ria Anyca
Lees verder: Reisverslag 3 - Libië >>
© 2005-2007 Deze tekst en al de teksten op deze website zijn eigendom van Ria Anyca. Gelieve toestemming te vragen voor verspreiding.