Momenteel verblijven we in Ethiopië, het ontwikkelingsland bij uitstek. Het land rond duiken dure 4X4 wagens, telkens eigendom van de UNO, PLAN of het Rode Kruis op, een schril contrast met de vele aftandse auto's waarmee de 'betere' Ethiopiër mee rondtoert. Wat levert een gift aan een NGO op? Wat gebeurt er uiteindelijk met deze centen? Hoeveel blijft er aan de vingers kleven? In de stad Lalibela kijken de burgers op naar PLAN. In dit district kennen ze 'Belgium' tot ver op het platteland. Daar is dan ook een goede reden voor.
Heel wat educatieve borden prijken langs de weg. De diverse boodschappen zijn als volgt samen te vatten: doe aan gezinsplanning, laat je kinderen inenten, twee kinderen kan je een toekomst geven, heb je een groot gezin dan kijk je niet eens naar je kinderen om. In een ontwikkelingsland klopt deze boodschap. De kinderen worden de baan opgestuurd, bedelend of in het beste geval proberen ze papieren zakdoekjes te slijten of schoenen te poetsen.
We nemen contact op met Dilbo Mekonnen, manager van Plan Lalibela. Ook hier ontsnappen we niet aan de logge, ingebakken Ethiopische administratieve voorschriften. Mekonnen kan niet met ons praten: het reglement, de overste. maar hij wil zó graag het 'Genete Mariam Solar Powered Water Supply System' aan ons tonen. Addis (bestuur in hoofdstad Addis Abeba) moet toestemming geven. Hij zal ons iets laten weten. We hebben er weinig hoop op. En toch, 's avonds laat duikt Mekonnen op met de boodschap dat we morgen dorp Mariam kunnen bezoeken.
Stipt om 8 uur staat Mekonnen voor onze deur. Chauffeur Song bestuurt de 4X4. Eens we het asfalt verlaten, bewijst deze wagen zijn nut. Vervaarlijke kuilen worden omzichtig gemanipuleerd. Na heel wat uitleg over PLAN Lalibela en de educatieve borden die onze weg kruisen, bereiken we Genete Mariam. Tot voor een paar jaar spendeerden de vrouwen het grootste gedeelte van hun tijd aan het ophalen van water uit de rivier. Rivierwater is niet zonder enig gevaar. De beruchte waterworm is oorzaak van heel wat ziektes.
In september 2003 ging het project drinkbaar waterbevoorrading in Genete Mariam van start. Plan international België is de hoofdsponsor. Bij de bron werd een gravel reservoir aangelegd. Deze gravel zorgt voor een filtering. Via een solarinstallatie wordt het water opgepompt. Van hieruit vertrekt een pijpleiding - aangelegd met vrijwillige hulp van de plaatselijke bevolking - naar drie leefgemeenschappen, een kliniek, en een lagere school. Concreet betekent dit zuiver water voor niet minder dan 200 huishoudens of 10 000 mensen. Na het afsluiten van het project (heel recent, sinds begin juli dit jaar) draagt Plan gewoontegetrouw de bevoegdheden over aan de locale gemeenschap die de watervoorziening verder beheert. Deze gemeenschap bepaalt de kostprijs van het water. In dit geval betalen de bewoner s 5 cent, plaatselijke munt, per 25 liter . Dit komt neer op ongeveer 10 eurocent voor 500 liter zuiver water, voor de Ethiopiër geen onoverkomelijk bedrag. Resultaat: méér dan 90 % maakt gebruik van de nieuwe voorziening.
Deze landelijke school geniet mee van het zuivere water. België, of beter gezegd Belgium klinkt als een klokje in hun oren. Natuurlijk willen we dit 'schooltje' bezoeken. De directeur deelt ons trots mede dat hij dit schooljaar niet minder dan 1230 leerlingen mocht verwelkomen. Elk jaar neemt het aantal studenten toe. Het grote aantal verbaast ons, temeer daar de school niet zo heel groot is. Het dorp lijkt ook klein. Bij ervaring weten we beter. De mensen wonen ver verspreid op de heuvel. Achter ieder punt aan het oog onttrokken, wonen heel wat mensen. De leerlingen krijgen les in shiften: de eerste groepen volgen 's morgens les van 8 tot 12, de tweede lichting 's namiddags van 13 tot 15 uur. Elke klas telt bovendien een 60-tal leerlingen.
Ook hier spreekt men van graden. De lagere school start in graad één en eindigt in graad acht. Dit komt overeen met leergangen van een eerste tot en met achtste leerjaar. We bezoeken een klas van de achtste graad en verbazen ons over de grote, opgeschoten jongeren. Het blijkt dat deze studentjes reeds 17/18 jaar zijn (lagere school!!!). "Hier start het schoolgaan pas op late leeftijd.", verduidelijkt de directeur.
Er werken tweeëntwintig leerkrachten in het Mariam schooltje. Momenteel staat Plan in voor het loon van drie van deze leerkrachten. Daar eindigt de bijdrage van Plan niet. Er wordt gezorgd voor bevoorrading van meubilair, schoolgerief (boeken en schriften.), bijscholing van leerkrachten, supplementaire voeding voor de leerlingen om er maar een paar op te noemen. Eén feit is zeker, in Genete Mariam krijgt iedereen een betere toekomst in het vooruitzicht, dankzij de watervoorziening, de kliniek, de school. Een eerste stap, er is nog een lange weg te gaan.
Ria Anyca
Lees meer informatie over Plan International LALIBELA
Lees verder: Reisverslag 8 - Kenia >>
© 2005-2007 Deze tekst en al de teksten op deze website zijn eigendom van Ria Anyca. Gelieve toestemming te vragen voor verspreiding.